|
Blog > Komentarze do wpisu
Taki piękny dzień - Melania Mazzucco
Taki piękny dzieńMelania MazzuccoW.A.B 2010seria z miotłą
Okulary od Gucciego i rozedrgany makaron – flash back przed czytaniem Jasiek Kurp, zaczął kręcić nosem. - Po jaką cholerę zwiozłeś te Makarony? - pytał nie patrząc, na sporo młodszego przyjaciela. - To będzie spaghetti? - rzuciła z zadymionego konta ta mała, która robiła zdjęcia do teczki na ASP. Za oknem zduszony zapach bzu, i delikatna mgła. Zielona ściana lasu nad drugim brzegiem wydała się być rozdarta przez błyski. Nikt tak naprawdę nie wiedział skąd to wrażenie nieustannej burzy w skansenie nad Narwią. Jasiek opowiadał, że kiedyś widział podobne niebo gdzieś we Włoszech. Młody nie bardzo wierzył, że starzec kiedykolwiek tam był. - Bondziorno! - Wrzasnęła pod oknem Sofii, a jej facet trajkotał gestykulując jak najęty. Wystrojony jak tani model z cegielni pod Nowogrodem różnił się Makaron od Jaśka kumpli z pracy jedynie złotym łańcuchem na szyi i okularami Gucciego. Ten pomarańcz w prześwicie lasu był piękny nie pasował do Italii, a do Włocha płci męskiej już na pewno. Videoklipy jednego dnia – o książce Mazzucco
„Taki piękny dzień Dzięki tobie zapomniałem, kim jestem Myślałem, że jestem kimś innym kimś dobrym Zbierzesz żniwo tego co zasiałeś”...
Seria z miotłą sięgając po Mazzucco szybuje w chmury. Jeśli nawet autorka nie jest czarownicą poleciało mocno i wysoko. A Ten piękny dzień niby jak co dzień zmierza powolnie do zupełnie innego rozwiązania niż wczoraj i pewnie innego niż jutro. Pisarstwo bardzo oszczędne dzięki temu prawie każde słowo na swoim miejscu. Edytorsko bez zarzutu. I nawet język polski nie gubi tej lepszej strony Italii – zapewne za sprawą Joanny Wachowiak – Finlaison (swoja drogą często nie doceniamy przekładu). Wątpliwość budzi jedynie zdanie: „Przesunął opuszką palca po nocnej koszuli...” No kurcze ten cytat z orędzia G.W.Busha na wstępie...może nawet nie o treść chodzi. piątek, 19 marca 2010, jarekmikolajczyk
|
|
Włochy
Mazzucco, nie są być może przesycone obrazami w stylu Maleny. Na
szczęście też nie są rozwrzeszczane jak polski gwiazdor włoskiego
pochodzenia Paolo, któremu wydaje się, że Europa da się lubić. 4
maja – czy w istocie to Taki piękny dzień? Początek jak z
dobrego klipu, może mógłby wystąpić w nim Simone Salvatori ze
swoim mrocznym głosem...”Rzym powoli zasypia, zapadając w nocne
odrętwienie. W oddali słychać wycie syreny. Ostatnie autobusy,
puste i rozświetlone, pędzą po wilgotnym asfalcie, a w kiosku
opatulony w kurtkę mężczyzna układa stertę gazet. Przed
Wininałem kilku pracowników gazowni, pomarańczowych we
fluorescencyjnych kamizelkach, naprawia jakąś rurę. Włączyli
reflektor, który rozdziera chmurę pary, zjawiskowy oślepiający.
Od czasu do czasu płomień spawarki syczy, wypluwając wstęgi
iskier. Samochód policyjny z wyjącą syreną przejeżdża via
Cavour, mija bazylikę oraz śpiących łachmaniarzy...” Właściwie
nic się nie dzieje...A jednak czytelnik już wie, że podskórnie
coś zaczyna buzować. Coś co nie pozwoli mu przerwać lektury.
Takich scenariuszy klipów dla dobrej alternatywnej włoskiej muzyki
(nie koniecznie dla Rominy i Albano czy innych italo disco). Włochy
które obserwuje jednego dnia Melania Mazzucco są: pełne życia,
energetyczne a pozbawione tej stereotypowej południowej mieszanki
rozedrgania i lenistwa. Micho w opisach poparte jest splotem losów
bohaterów. Ot można spłycić to wszystko do jednego dnia w którym
miotają się dwie rodziny niby z sobą splecione... 
I jakże miło, że ktoś wspomniał słowo o tłumaczu :)